The Amsterdam based quintet are opening the series, with Violent Elegance, a spherical guitar album, which is characterised by simple but beautiful spacy guitars, which tributes to Sonic Youth as much as to Incense and Suimasen, but mostly stays more soft and more gracefully.
Sometimes (in Booster and This Is What Happened) they step on it, but sphere is always the starting point. Layer on layer, the guitars create a base for the nice voice of singer Asta, that is kept nice and soft in the mixes. It's not the voice but the guitars that tell the story on Violent Elegance."
OOR 9 (mei 2003): "Release 27 van een eigenwijs hoofdstedelijk indielabel. Sinds nummer 11 (Moordlijstschijf Gold & Money) is er nogal wat veranderd binnen Seesaw, een vijftal uit de bollenstreek. Zangeres Asta (ex-Zoppo) verzorgt nu de zachte leadvocalen en in de Engelsman Jason Langdon vond de groep een extra gitarist. Die wijzigingen zijn ook van invloed op het nog altijd behoorlijk alternatieve geluid. Deels doet de band aan zachtaardige, ingetogen popsongs met een bite, maar niet zelden worden die verrassend dynamisch aangelengd met noisy gitaren. De pakkende punkpopsongs zijn in de minderheid.Toch bewijst het gejaagde This is what happened (Pixies meets The Jesus and Mary Chain) dat de groep meer kan zijn dan gracieus en sfeerrijk."
Belgian magazine Gonzo # 57 June-July 2003: "Seesaw is één van de beste poppy noisebands van Nederland. Maar er is na Ish (1998) en Gold & Money (2000) wel n en ander veranderd, met name in de bezetting. Het vijftal bestaat nu uit de gitaristen Corno en debutant Jason, de nieuwe zangeres Asta (ex-Zoppo), bassiste en zangeres Ingrid en drumster Ineke. Violent Elegance is een zeer goed gekozen naam voor hun derde cd, die ook een heerlijk ambivalent karakter heeft. ook zonder de bijgeleverde bio concludeer je dat de openingstrack een warme mix van 4ad-gitaren, Stereolab en My Bloody valentine, maar ook de oude Earwig (later Insides) is. Deze lijn trekken ze verder door, maar er komen steeds nieuwe aspecten bij zoals venijnige noise, desolate stukken of juist weer hele intieme. de tegenstelling komt mede door de prachtige zang van Asta, die iets zwoels maar onderkoelds heeft en waarbij de klap van een Mogwai-aanse noise-eruptie als een donderslag bij heldere hemel komt. In Dramaqueen lijken ze Sonic Youth schatplichtig te zijn. Ze kneden er hun eigen complete postrockgeluid, dat door alle contrasten bol staat van de spanning, maar ook heerlijk is vanuit een luie stoel. Ijskoud de warmste, steenhard de zachtste, openlijk de meest mysterieuze of gewelddadig de elegantste. Hopelijk niet de laagst scorende topplaat!"
MUSICMINDED nr. 43 (mei 2003): "Sinds ik schrijf gaat het weliswaar steeds beter, maar wat is het toch moeilijk om iets precies zo over te brengen als je het bedoelt. Met muziek moet dat niet anders zijn. Probeer die emoties maar eens juist op tape te krijgen. Voor deze derde plaat zat het Hollandse Seesaw tot over zn strot in het gevoel. Problemen te over: oorspronkelijke zangeres weggelopen, band gereorganiseerd en daarnaast ook nog eens alles mis wat er mis kan gaan tijdens de plaatopname. Kortom, men moest nog al wat kwijt. Toen ik de bandleden onlangs sprak, vertelde men dat er heel wat tranen gevloeid zijn. Nu klinkt zoiets altijd sterk overdreven en als een hang naar goedkoop drama, maar als Violent Elegance iets bewijst dan is het wel van hoe diep de wanhoop kwam en hoe puur de vastberadenheid om die als band te overleven ongeacht de mate waarin men daarvoor met de billen en tanden bloot mocht. Dat leidde tot de meest verhalende alternatieve rock die ik ooit gehoord heb. Een harde, uiterst transparante gitaarmuur, zo vol van betoverende details in melodie, stuwbas en ritme dat je er niet door wordt murw geslagen maar geraakt. En dan moet ik zelfs nog beginnen over de aangrijpende vocalen van nieuwe zangeres Asta Kat. Dat doe ik maar niet want de kracht daarvan op de juiste wijze verwoorden lukt me toch niet. Als ik u maar heb laten overwegen deze cd eens te beluisteren, dan is dat al heel wat. Doen!"
Belgisch E-Zine Muziekkrant.com # 18 (27/06/03): "Het Nederlandse kwintet Seesaw heeft hun derde plaat een absoluut perfecte titel gegeven. De lo-fi poprock die de band maakt combineert immers steevast stukken van jengelende distortiongitaren met de vrij emotieloze en oppervlakkige broze stem van de nieuwe zangeres Asta. De aaibaarheid en schijnbaar vriendschappelijke uitstraling van deze laatste staat soms in schril contrast met een instrumentale muur van geweld. 'Violent Elegance' is dus inderdaad een ideale omschrijving van het geluid dat Seesaw hier voorschotelt. 9 Nummertjes lang creëert de groep een evenwicht tussen tere, intieme momenten en loeiharde geluidscollages waarbij zelfs de grenzen van de verschillende deelnemende instrumenten vervagen ('Booster'). Gewapend met 2 gitaren, een bas en een strakke drum weet Seesaw soms stevig uit de hoek te komen. Wanhopige en machteloze teksten over verbroken relaties, leugens en onbegrip worden hierdoor nadrukkelijk muzikaal beklemtoond. In het mysterieuze 'Dramaqueen' janken en kraken gitaren en gitaarversterkers en botsen op tegen de haast heilige keelzangen van Asta. Met 3 minuten perfect uitgebalanceerde chaos wordt ook ditmaal de albumtitel alle eer aangedaan. Hoewel 'Violent Elegance' een rijk muzikaal palet voorschotelt, zou een iets somberdere hoes toch beter bij dit emotioneel kunstwerkje passen in plaats van de huidige, oogverblindend felle foto die nu wazig vooraan prijkt. Effen grijs bijvoorbeeld. Lichtgrijs. In elk geval is op deze derde CD muzikaal niets terug te vinden van de reorganisatieproblemen die Seesaw recentelijk heeft moeten ondergaan. Machteloosheid en tranen van verlies kunnen klaarblijkelijk soms heel mooie dingen teweegbrengen. Violent elegance!"
Incendiary webzine: "Dark clouds are closing in rapidly. The first splatters of rain run down the window. You're sitting there with your head in your hands looking on, and there is a lingering depression sitting inside your stomach, but you know it will break eventually. Something is coming to alter everything, but you know you just have to ride out the storm before the mood will lighten and you can face the solution. Welcome to a dark place. Welcome to the world of Seesaw. No need to be afraid though, as Seesaw are not a bad thing to invite into your life. As it happens, Violent Elegance may be one of the most exciting releases of the year from a Dutch artist, so this 5-piece are definitely doing something right. The best track on the album, without doubt, is the title track, 'Violent Elegance'. The guitars build slowly, creating a rising tension, whilst the bass is competing against them at the back of the storm. Then the vocals of Asta enter, sitting peacefully on top, remaining calm despite the racket. She does carry a very morose tone in her voice, yet she is the rational voice speaking above the swaying chaos, never requiring screaming as an outlet. The mood is so heavy and strong that it does leave you wondering how you will survive an album full of this but it's really not a problem when the music is so interesting. Each track has its own strengths and emotions, and even though the feedback driven dirge of 'Dramaqueen' is certainly heavy going, the light at the end of the tunnel is 'This Is What Happened' - a much brighter and an upbeat rock-out moment. Elsewhere, the melodies float around effortlessly between dark and light, creating constantly interesting indie pop of very high quality. So forget about the Breeders and Lush, two of the bands Seesaw are frequently compared to. Those bands are history and never meant as much to me as this album already does. Also forget about Seesaw being Dutch because Violent Elegance is deserving of praise on a much larger scale."
OOR (Hollands main pop/rock magazine) about the 'Gold & Money' cd:
'To avoid possible misunderstandings: We're not talking here about all the other Seesaws of Europe, but about the Dutch version that these days has found a roof above its head at the recordlabel of bands as Zoppo and zea. And like their new labelmates already did earlier this year, Seesaw as well releases with 'Gold & Money' a nicely self-willed record. Sometimes it's poppy, like in the fresh opener 'Time Runs Out', at other times modest, but more often the atmosphere is threatening and a wall-of-noise is erected referring to Sonic Youth or My Bloody Valentine. The sharp guitarparts that cut in, draw out dissonantly or take care of the melodic framing, are the constant factor on 'Gold & Money'. Maybe the leadsinger may not convince at every spot, with songs such as the lovely 'The Sea, The Sea', the Pixies-esque 'Choke Me!' or the dreamy last song 'Golden Money' Seesaw proves to be a talent for the future. So keep an eye on them'.
Fret (monthly magazine for Dutch music only):'What a dreamrecord. Seesaw has managed to change as if by magic the melancholy of the predecessor 'Ish' into a sparkling and optimistic sound on 'Gold & Money'. The three women and one man out of Voorhout shine brilliantly in the nine popsongs in which stilled moments are alternated with heavy guitareruptions. Combine the noise of Sonic Youth with the guitarsongs of Bettie Serveert and the pop of The Breeders and that will more or less define Seesaw's sound. Always the part-singing takes the central focus and plays a astonishing game with the melodic guitarparts. The songs grab one by the throat and slide via the backbone downwards to scintillate one's abdomen. Seesaw proves with 'Gold & Money' to be the big welcome addition for the Dutch popscene'.
Rails (two-monthly free magazine): 'The atmosphere of Kirstin Hersh/ Throwing Muses, but with lyrics in a Dutch no-nonsense attitude. Young, sparkling, guitarmusic with a zest for live. A tempting band that makes me curious about a live performance'.
Alles op tien: ''Gold & Money' is a likewise strong, peculiar as mysterious record. These nine songs make me long for more and for the Noorderslag-festival, for which this quartet will be surely invited'.
Amsterdam daily paper 'Parool' about their cd-release gig (04/10/00) in the Paradiso, Amsterdam:'The unexpected highlight (six other bands were playing that same night-ed.) of the evening was Seesaw. Their performance burns, brews and scours. Unbelievable how greatly drugged and depraved they sound, while the three Seesaw-girls look like sisters of the singer of Krezip. Maybe they don't fit completely in these times with their floating melodies, but their repetitive guitar-rhythms, sometimes sung, sometimes spoken lyrics and sudden outbursts are of a ravishing beauty'.