Maar de stem en de melodieën van zangeres-gitariste Marg van Eenbergen contrasteren flink met de schuurpapieren aanpak van opper-Muse Kristin Hersh. Ze beschikt over een buitengewoon doelmatig gevoel voor pop, wat zich uit in gouden zanglijnen en soepele refreinen. Maar al te gemakkelijk maakt ze het de luisteraar niet. Dankzij de hoekige vormgeving krijgt de muziek toch iets wringends, wat de spanning flink opjaagt.
Linssens viool heeft daarbij een niet te onderschatten rol. De manier waarop ze het risico van het jammerhout als egocentrische gimmick omzeilt is knap: ze kruipt niet in elk nummer naar voren om duf of masculien te soleren, maar speelt ook ritmisch trefzekere partijen als betrof het een slaggitaar of laat haar instrument links liggen om een dot op de toetsen ten beste te geven. Het orgelloopje in het toch al springerige "I'm Jill's smirking revenge" is in al zijn simpelheid onbetaalbaar en doet in één moeite door de new wave volgens Blondie-model herleven.
Zo heeft Seedling een heerlijk compleet album afgeleverd, van het lieflijke "Elle est plus belle" tot de agressieve hoekigheid van het punky "Attack". De manier waarop de groep met spanningsopbouw en sfeer in de weer is in het onderkoelde "Put Your Hand Under My Shirt" is al even opmerkelijk, om van het onderwerp maar te zwijgen. Met zo'n sterke plaat doen overwegingen omtrent de geslachtelijke herkomst van de muziek er minder toe dan de kwaliteit: die staat als een paal boven water."
OOR: "Eigenwijs, jong, technisch begaafd en nog geschikt voor een breed publiek ook. In Engeland weten ze 't al, nu Nederland zelf nog. Het Amsterdamse Seedling klinkt op haar tweede volwaardige CD zowel donker en grimmig als catchy en uitgelaten, en vangt dit in korte, vernuftige popliedjes vol dubbele bodems."
de Volkskrant (22 mei 2003): "Seedling is n van de leukste Nederlandse gitaarbands van het moment. Zoveel is bij het verschijnen van het tweede groepsalbum wel duidelijk. De titel van de plaat lijkt tevens het credo van de groep te zijn: Let's Play Boys & Girls (al telt Seedling maar n boy, naast drie girls). Zo simpel is het: kom, laten we spelen. Laten we avontuurlijke, opbeurende liedjes maken, zonder rekening te houden met conventies op het gebied van ritme, melodie, structuur of tekst. En kijk aan: de Nederpop wordt zomaar verrijkt met sprankelende liedjes als Getting Into en Attack, die van niets of niemand afgekeken lijken. Amper twee jaar na het albumdebuut Elevator Tourist is Seedling al uitgegroeid tot een authentiek bandje. Uit duizenden herkenbaar, maar ondanks de experimentele werkwijze fris en onweerstaanbaar poppy."
Kindamuzik: "Het is heel simpel. Seedling en Zea zijn de beste en leukste bands van het Transformed Dreams label, dus als deze bands een album uit hebben, gaat het goed met het label. Dit jaar gaat het daarom goed met Transformed Dreams, want eerst kwam Zea al met een verrukkelijk ADHD-plaatje en nu komt Seedling ook met de opvolger van het debuut Elevator Tourist. Dat album was al zeker niet misselijk, maar de opvolger is meteen één van de beste Nederlandse releases van dit jaar. Seedling is namelijk een stuk puntiger en directer geworden. Namen als Sleater-Kinney, Kenickie en The Donnas willen je nog wel eens te binnen schieten bij beluistering van Let's Play Boys & Girls. Binnen een minuut de pannen van het dak spelen kan Seedling opeens ook met het knallende 'Trigger Happy', dat net zo onverwacht begint als eindigt. Met altijd weer het overstuurse vioolspel van Susanne Linssen, dat de puntige popsongs een dissonante draai geeft. Daarbovenop is Seedling ook een stuk brutaler geworden, vooral goed te horen in het Elastica-achtige 'I'm Jill's Smirking Revenge', beginnend met een fel "go go go go". Seedling geeft precies waar de zomer van 2003 om vraagt: een niet al te lang durend, aanstekelijk album dat vele draaibeurten houdbaar blijft. Melodieus en fel. Het is niet voor niets dat BBC-DJ John Peel één van hun grootste fans is. Met Let's Play Boys & Girls zullen velen hem volgen."
De Limburger (23 mei 2003): "Silkstone wel op
Pinkpop en Seedling niet. Da's zo'n beetje de wereld op zijn kop zetten.
Het aparte Amsterdamse kwartet -drie vrouwen, een man- grossiert op zijn
tweede cd Let's play boys & girls (Transformed Dreams/Konkurrent)
wederom in aanstekelijke gitaarliedjes met kartelrandjes, die iets
vinniger en speelser-gedurfd zijn vergeleken met de debuut-cd Elevator
tourist. Opvallend blijft de combinatie van sterke melodielijnen met de
gejaagde, dissonante gitaarpatronen van zangeres Marg van Eenbergen, de
(vaak) krassende viool en het charmant-pittige Doors-orgeltje van Susanne
Linssen en de super-pompende bas van Bas Jacobs, die voor swing zorgt,
maar de muziek ook donker kan kleuren. Alleen jammer dat korte
meppen-drumster Mariken Smit in deze productie te veel op de achtergrond
blijft. Dat moet volgende keer brutaler. Laat onverlet dat Seedling gewoon
het beste popbandje van Nederland is."
MusicMinded juni/juli 2003: "Ze schrijven het &-teken zoals de
Smashing Pumpkins dat ooit deden. Met een hartje er om heen. Bovendien
heeft de ingehouden sfeer van Put Your Hand Under My Shirt (de beste track
van deze cd) iets weg van Garbage en Madonna. Ja, echt waar! Maar verder
is Seedling helemaal en eigengereid zichzelf. Deze maand touren ze al voor
de achtste keer door de UK, ze doen John Peel-sessies bij de vleet en dit
tweede album is weer een grote stop vooruit voor het viertal.
Waarschijnlijk zit hem dat in de bondigheid van Let's Play Boys &
Girls, waarop ieder bandlid (Marg, Suzanne, Mariken en Bas) exact doet
waar hij of zij het beste in is. Desondanks moet worden opgemerkt dat
Seedling beter is als ze trashy en schreeuwerig klinken, gebruik maken van
een folk-ondergrondje of op het hiervoor genoemde Put waarop ze broeierig
voortgonzen dan wanneer ze een gewoon mooi liedje proberen te schrijven.
Dan hoor je namelijk nog te veel een Nederlands bandje dat graag in
Engeland tourt (Elle Est Plus Belle bijvoorbeeld, hoewel de Belle &
Sebastian toon hier wel weer mooi gevonden is). Thematisch gezien is de
toon soms wel erg verongelijkt en pseudo-feministisch, maar daar staat
tegenover dat het uitermate welkom is dat een band die inmiddels al zeker
een jaar of zeven bestaat zich zichtbaar nog zo ontwikkelt. Blijven
experimenteren dames (& Bas)! 7,5/10"
Gonzo (2 maandelijks Belgisch magazine) over "Let's Play Boys &
Girls:
"Nu is er op Transformed Dreams na twee jaar wachten de nieuwe
Seedling cd 'Let's Play Boys & Girls". De vlammende rock/pop
hebben ze op diverse podia in Nederland, Engeland en Duitsland al ten
gehore gebracht en binnenkort ook voor de vierde keer bij John Peel. Op de
nieuwe cd wordt dit vlammende aspect voor het eerst ook in de studio
vastgelegd, zonder dat er ook maar iets aan het vorige werk mankeerde. De
bruisende, energieke en verpletterende songs zijn een ideale
kruisbestuiving van Pixies, Magnapop, Melys en Throwing Muses maar ook een
flinke dosis Engelse rock. Het tempo ligt veelal hoog, het is behoorlijk
hard maar luistert gewoon lekker weg. Puntige gitaarsongs die zoals altijd
op een hoger plan worden gebracht door de viool. Ook samples en keyboards
nemen een prominente plaats in. Verder zijn de stemmen van Gitariste marg
en violiste/toetseniste Susanne, die zowel pittig pakkend als zwoel en
verleidelijk kunnen zijn, een belangrijke factor in het totaalgeluid. Dat
geluid, onder strakke productie van Theo van Rock & Peer Rave (o.a.
Urban Dance Squad, Rollins Band) staat als een pophuis van gewapend beton
welteverstaan. Explosief, expressief en essentieel!"
Let's Play Boys & Girls was recommended by John Peel in his Record Box of June 2003.
LOGO-Magazine UK: "Two things you should now about Seedling: John Peel loves them, and theyve shared a stage with Ikara Colt. Put the two facts together and you wont be surprised to hear that they jerk like soda, pouting like prime J-Pop mired in the basement of The Chelsea Hotel. Two things about Dayglo Superstars? You only need to know one when they finally drop the bomb on North Korea this is what the Generals tired of Yeah Yeah Yeahs and PJ Harvey will be playing in the Pentagon. Christ, can you imagine that?"
VanityProject-Fanzine 6 (May 2003): "Some great stuff coming out of Amsterdam just now, most of it showcased by Netherlands label Transformed Dreams who also dip their hands into the UK pool, with Melys having appeared alongside Seedling as part of their 7 series in the past. Now its Actions Dayglo Superstars turn to partner the Amsterdam 4 piece, with their bloozy swagger, clearly a product of a band-twinning program with the Detroit Cobras being equally devine and sexy. Seedling themselves offer a cracking tune merging early B-52s with an infectious hip-shaking, jerking rattle akin to Erase Errata."
DoSomethingPretty.com: "Sounding like Solex and the Yeah Yeah Yeah's knocking out a Bikini Kill tune or two Seedling are pretty fun. Not quite sure what theyre on about but the song title and the level of squawking throughout are all pretty ace. Not quite what to make of Dayglo Superstars. Its a pretty great track, built around a pretty filthy riff and that, but it sounds uncomfortably like an outtake from the last PJ Harvey record. Its actually uncanny. Still, the whole package comes on lurid lemon yellow vinyl and thats always a good good thing."
Friendsoftheheroes.co.uk : "Seedling are a three girl, one boy band from Amsterdam in Holland, and before recieving this split 7" single I hadn't heard any of their pervious material. Of course, that isn't a bad thing as one of my favourite things to do is get a record by a band I've never heard of and then realise it's fantastic. I did it with the mighty Chemistry Experiment and now, it seems, I have done it with Seedling. Seedling's sound reminds me of bands like Sleater Kinney and the Breeders. Replete with catchy, harmonised vocals and guitars, it's a song that easily slips into your mind and not so easily slips out again. Seedling have already released their debut album and I would strongly advise people to check it out. On the basis of this songs pop credentials, it's bound to be a instant pop classic. It's feel-good music for a feel-good pop generation of kids, which in a time of war and unrest is no mean thing.
Much like Seedling, on the other side of this yellow coloured vinyl is a band called Dayglo Superstar. Let's be honest, I had never heard of Dayglo Superstar either. But then again, when did that ever put me off? Dayglo are a London based band from North london, and, like other London based pop bands such as Baxendale, Hefner and my old favourites the Clientele, Dayglo Superstar offer a fantastic slice of indie pop that compliments the 'a' side of this record totally. It's yet another heavenly slice of 2 minute pop which, of course, sounds great on vinyl and should only be enjoyed on vinyl. This is only the band's second ever release and, taking that into account, it still features some very strong and passionate vocals, and proffers that ultimate pop touch that Transformed Dreams seem to be so good at releasing. Excellent." (friendsoftheheroes.co.uk)
"I'm Jill's smirking revenge" was recommended by John Peel in his record box of March 2003.
After the promising EP 'Sham pain' (1999), Seedling rises to full bloom on their first album 'Elevator Tourist', an album with angular songs that are full of ideas. From the threatening opener Every match must crash and burn to the soothing lullaby Final alarm Seedling manages to build up a tension span that, regarding artistic ambition and depth, is not often seen in dutch rockbands.' (NRC-Daily paper, Monday, February 26th, 2001)
de
Volkskrant (nation wide newspaper) about 'Elevator Tourist': "The Amsterdam based
band Seedling is said to be Transformed Dreams best kept secret for already more than a
year. With their debut album Elevator Tourist, which consists of 10 excellently written
songs, Seedling finally lives up to the expectations."
Venue-magazine November 2002 about their gig
in the Moles Club, Bath: Ookkdddeeetottiiivondervoorniknak, reasons Marg, lead singer of Amsterdam four-piece
Seedling. Three parts lady (one
on electric violin), one part gent, they deliver the kind of edgy,
guitar-based funcore with accessible melodies and subtle sex appeal that
the Appleton sisters have badgered innumerable stylists and producers to
try and emulate (think The Breeders beating up The Corrs).
"An extraordinary cd. Five songs that catch the ear because of their refreshing originality and international allure" (NRC, daily paper)
"Five grown-up sounding alternative rocksongs, that could be easily played on American college radio" (Music Maker, magazine for Dutch music mainly)
BBC-Radio 1 dj John Peel about the Noorderslag gig
in his program of 09/01/01:"We went to the cellar to hear Seedling. I had seen them
on last years Noorderslag (Eurosonic-ed) and had them on the radio a couple of times after
that, and I was expecting a good performance. And they were really good. We had expected
them to be competent, but they were better than I had expected. They were a
delight."
"Seedlings gig downstairs brought the house down.
The three-girls-and-a-boy-band excel in enthusiastically played pop with an
edge. The
violin adds a mostly melancholic value to the fresh, sometimes nicely out of hand
songs" (Live-XS-popmagazine).
Provincial daily paper Brabants Dagblad about their
W2-Den Bosch gig 03/02/01: "The double vocal popsongs of this quartet are fresh and
gripping. The wistful violinsounds give the songs just that little
speciality. Together
with the sparkling stageshow this leads to a dynamic performance."
"The quality-level (of the festival) became at a
higher standard with a blazing gig of Amsterdam quartet Seedling. With their sharp and
adventurous alternative rock they also impressed English dj John Peel, who directly after
the gig made acquaintance with them in the dressing-room" (Parool-Amsterdam
daily paper about their Noorderslag 2001 gig).
"Seedling delivered an unexpected highlight of
this prestigious showcase event" (NRC about their Eurosonic 2000 gig)
"Strong is the new Amsterdam band Seedling, that
throws three very young women on the battlefield. The music sometimes reminds me of
Elastica, but sounds fresh because of the melodic combination of violin sounds with lo-fi
pop and heavier rock. A kind of folkgrunge with a future. The sometimes stirred up and at
other times modest music makes an impression on the audience"(Regional
daily-paper De Gelderlander about a gig in Arnhem)
"I had the great fortune to see
this lot performing live for a John Peel broadcast along with Melys and must admit to
being slightly smitten by their set.Seedling come from Amsterdam, are a four
piece, three
girls and one boy, whose sound is derived from a healthy mix of pure rock attitudes and a
dilution of classical vibes. 'Elevator Tourist' their debut long-player, has enough
sweetness to make you huddle up in love with your hi-fi, enough venom to make you shake
while hiding behind the sofa and enough power to suggest the nailing of loose objects
would prevent some kind of ceramic catastrophe by the albums close. The Seedling sound can
be traced back in many ways to bands and artists such as Breeders, Belly, Hersh and
Harvey, an admirable collective to aspire to, yet on the evidence of 'Elevator
Tourist'
they would appear to possess more than enough to equal and perhaps surpass. Featuring
'Cool baby, my hips go woo' the recent contribution to the split single with
Melys, it
still sounds curtly vicious and so explicitly infectious that modern science are still
looking at ways to produce an antidote. 'Elevator
Tourist' works on two levels: firstly the duelling female vocals of Susanne Linssen and
Marg van Eenbergen which work tandem like complementing each other. Secondly the similar
treatment of the violin and the guitar. Most string accompaniment are exactly just
that,
the strings being added on to produce texture and gloss, here the violin is used almost
like a second guitar, retaining it's classical heritage, it's use adds an extra dimension
to the compositions helping to extenuate mood while acting as a perfect harmony providing
foil for the lead and percussion. Of the ten tracks here, if pressed to cherry pick any of
them then 'Sensational Vacuum' and the opener the self-loathing thrust of 'Every match
must crash and burn' would admittedly take some overcoming. 'Sensational
Vacuum'
especially has a common interest with 'Cannonball' by the Breeders thus ensuring it gets
played to death in our house.
But it's not all hell fire and brimstone, with a title like 'Malice' you would by rights be forgiven for expecting some kind of calamitous speedy killer ditty, however call it perversity, but 'Malice' is the albums most thoughtful interjection, slightly folky, peppered by some sterling string work it soon begins to build ominously in Godspeed You Black Emperor fashion without hitting the apocalyptic red button finale. Just to cap it all of parting shot 'Final Alarm' proves they have a romantic ear for a spot of country, can't be bad being multi talented."(LosingToday, UK mag/ezine)